Niekończąca się historia

Są takie dzieła, które raz przeczytane, obejrzane lub usłyszane, nigdy nie odejdą w zapomnienie. Niosą ze sobą tak wielki ładunek emocjonalny, że nawet wspomnienie przenosi nas do miejsca, w którym zetknęliśmy się z nim po raz pierwszy. Naszym oczom ukazują się obrazy, sceny, słyszymy dźwięki, widzimy słowa. Nasza premiera niewątpliwie bazuje na takim właśnie wspomnieniu. Bo wśród pokolenia dzisiejszych 40-latków, próżno szukać osoby, która wraz z bohaterami nie przeżywała historii dziejącej się w Krainie Fantazji.
„Niekończąca się historia”, jako bestsellerowa powieść niemieckiego twórcy literatury dziecięcej i młodzieżowej, Michaela Ende, doczekała się mnóstwa wielbicieli na całym świecie. Podobnie jest z filmem Wolfganga Petersena, który w czasie premiery w roku 1984 stał się wielkim hitem kinowym. Wspomnienia wielu z nas sięgają momentu ukazania się promującej film piosenki Limahla i jej teledysku. Wielu z nas, do dziś ma przed oczami szereg migawek z filmu: ukradzioną przez Bastiana z antykwariatu magiczną książkę, tajemniczy znak smoka połykającego własny ogon, Atreju pędzącego przez prerię, tonącego na Bagnach Smutku Artaxa, ukochanego konia Atreju, przepełnioną smutkiem dziecięcą twarz Cesarzowej i, oczywiście, Falkora, dobrego smoka o najłagodniejszych oczach pod słońcem.
Teatralna wersja „Niekończącej się historii” realizowana w naszym Teatrze, będzie – zgodnie z oryginałem – emocjonalną opowieścią o 11-letnim chłopcu, który zupełnym przypadkiem odnajduje w antykwariacie tajemniczą książkę. Dzięki niej przenosi się do świata fantazji i wraz z bohaterami przeżywa zdarzenia opisane na kartach księgi. Dziwnym trafem, losy Bastiana – bohatera rzeczywistego i losy Atreju – bohatera książki, łączą się ze sobą. W literackiej Krainie Fantazji, Bastian odnajduje reprezentację swojego wewnętrznego świata. To świat pełen lęku i smutku, spowodowany stanem żałoby po 
śmierci mamy. „Niekończąca się historia” staje się więc uniwersalną opowieścią o ucieczce w świat fantazji, z dala od bólu, o próbie budowania życia w równoległej przestrzeni, by zapomnieć lub stłumić targające człowiekiem emocje.

W spektaklu poruszany jest temat śmierci mamy głównego bohatera oraz przeżywania żałoby.

XXII Ogólnopolski Festiwal Teatrów Lalek – nagroda Jury za: ”Wielowymiarową podróż przez doświadczenie straty” dla Opolskiego Teatru Lalki i Aktora oraz dla reżysera spektaklu Marcina Wierzchowskiego

Opolski Teatr Lalki i Aktora im. Alojzego Smolki w Opolu

tekst: Michael Ende
tłumaczenie: Ryszard Wojnakowski
scenariusz, adaptacja książki: Marcin Wierzchowski
scenografia i kostiumy: Magdalena Mucha 
muzyka: Marta Zalewska
reżyseria świateł: Daniel Sanjuan Ciepielewski
montaż video: Viktoria Dulak 
współpraca dramaturgiczna: Viktoria Dulak
asystenci reżysera: Viktoria Dulak i Szymon Szczęch

obsada:
Karolina Gorzkowska – Atreju 
Aleksandra Mikołajczyk – Mama Bastiana oraz Urgl, Ujulala, Dziecięca Cesarzowa, 
Anna Wieczorek – Gmork, Ren, Morla, 
Łukasz Bugowski – Tata Bastiana oraz Chajron, Artax, Ygramul, Engywuk,
Jakub Kowalczyk – Bastian, Fuchur